γεια σας και απο μένα..
αν έχω καταλάβει καλά από το σεμινάριο και τις υπόλοιπες συζητήσεις έγινε αναφορά στο αίσθημα του φόβου. Θεωρώ πως ο φόβος στη ζωή του καλλιτέχνη δεν υφίσταται, γιατί δεν υπάρχουν συμβατότητες, πλαίσια και μέτρα. Τουλάχιστον αυτό έχω διαπιστώσει από τη δική μου πλευρά και στο δικό μου χώρο. Η καλλιτεχνική δημιουργία, αποτελεί μια διαδικασία συνεχόμενης παραγωγής, πλήρως αναγκαία στο άτομο και ενσωματώνεται με τον τρόπο ζωής του. Τα μόνα συναισθήματα είναι αυτά της πίστης και του πάθους. Η αρχική προτεραιότητα του καλλιτέχνη είναι να εκφραστεί... και συνήθως έξω απο αυτή την ''κοινωνική ορθότητα των πραγμάτων''.
γειά σου Νίκη!
ReplyDeleteνομίζω πως αυτή είναι μια εξιδανικευμένη και αρκετά ρομαντική εικόνα του καλλιτέχνη... γιατι πέρα απο τον προσωπικό κόσμο και συναίσθημα παίζουν ρόλο κι άλλες κοινωνικές συνθήκες αν μιλάμε για σήμερα (π.χ. η καπιταλιστική αγορά, η ανάγκη για επιτυχία, για φήμη), οι οποίες τον εξαναγκάζουν να είναι συνεχώς παραγωγικός και να 'εκφράζεται' ώστε να έχει το 'δικαίωμα' να ονομάζεται καλλιτέχνης.
Για παράδειγμα, γιατί κάποιος που έχει κάνει ένα έργο (ή έχει γράψει ένα βιβίο κ ουτω καθεξής) να είναι λιγότερο 'καλλιτέχνης' απο έναν που έχει κανει 10? σκέφτομαι λοιπόν πως έτσι ξεκινάμε απο λανθασμένη βάση προβληματισμού
Δεν είμαι σίγουρη δηλαδή πως πάντα αυτοί οι δύο παράγοντες, το προσωπικό πάθος και οι κάθε φορά διαφορετικές κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες που θέτουν τις προυποθέσεις και τους 'ρόλους', συμβαδίζουν...
Επίσης, ο φόβος στον οποίο πιστεύω πως αναφερόμαστε εδώ δεν έχει να κάνει τόσο με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα αλλά με τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε και σκεφτόμαστε για κάποια παράσταση.. είτε ως καλλιτέχνες είτε ως κοινό.
k xx
γεια σου κωνσταντίνα μου...
ReplyDeleteσυμφωνώ με όσα λες και προβληματίζομαι ταυτόγχρονα. Πάθος και κοινωνικές συνθήκες δε συμβαδίζουν, άρα μήπως είναι θέμα προταιρεοτήτων..εννοώ τι βάζει ο κάθε "καλλιτέχνης" στόχο? 'Αλλος μπορεί να βαζει την έκφραση του και άλλος μια εμπορική ζωη..(δυστυχως, οι δεύτεροι με απογοητεύουν)ας μη ξεχνάμε και τους μποέμ καλλιτεχνες όπως ο modigliani. Όσο για την παραγωγική κοινωνική απαίτηση που ίσως να ορίζει καποιους ως καλλιτέχνες,θα έλεγα το εξης: το έργο κάνει κάποιον καλλιτέχνη. Σαφώς αυτός που έχει γραψει ένα βιβλιο δεν είναι λιγοτερο συγγραφέας απο αυτόν που έγραψε 10. Σημασία έχει το έργο! να θυμησω τον vermeer που έκανε ελαχιστα έργα και σε πολυ μικρές διαστασεις και όμως έμεινε στην ιστορία της τέχνης. Τέλος δε μπορώ να καταλάβω τι εννοείς με το φοβο του κοινού κυρίως, απέναντι σε μία παράσταση. θα ήθελα να μου το εξηγησεις σε παρακαλώ, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον.
χχχ